jewelry.am
Այս էջում
  1. Ծագումը
  2. Գիրը
  3. Տառերը որպես զարդանախշ
  4. Թռչնագիր
  5. Թյուրասացություններ
  6. ՀՏՀ

Scriptorium

Հայոց տառերը որպես զարդանախշ. Մաշտոցի այբուբենից մինչև թռչնագիր

Ինչպես մոտ 405 թվականին ստեղծված հայոց այբուբենը դարձավ ոչ միայն գիր, այլև ավանդույթի ամենահարուստ զարդարվեստներից մեկը՝ երկաթագրից մինչև թռչնագիր:

Հրապարակված է՝ 6 ր ընթերցում

Հայոց այբուբենը ստեղծել է Մեսրոպ Մաշտոցը մոտ 405 թվականին՝ Սահակ Պարթև կաթողիկոսի աջակցությամբ, ինչպես վկայում է Մաշտոցի աշակերտ Կորյունի «Վարք Մաշտոցի» երկը՝ հայերենով մեզ հասած առաջին ինքնուրույն գրական հուշարձանը։ Հետագա դարերում հայ գրիչները տառերը վերածեցին ինքնատիպ զարդանախշերի, որոնց գագաթնակետը դարձավ թռչնագիրը՝ յուրաքանչյուր տառ պատկերելով թռչնակերպ։ Սա հայոց տառի՝ որպես ինքնուրույն արվեստի գործի պատմությունն է։

Այբուբենը նախևառաջ գրի գործիք է։ Սակայն հայկական ձեռագրարվեստում բուն տառերը դարձան վարպետության ու երևակայության ասպարեզ․ դրանք մեծացվում ու ոսկեզօծվում էին Ավետարանի սկզբում, լուսանցքներում ճյուղավորվում տերևներով ու ցողուններով կամ կերպարանափոխվում թռչունների ու կենդանիների։ Հետևել այդ ընթացքին՝ նշանակում է ականատես լինել հայկական գրքարվեստի ուղուն՝ 5-րդ դարի սկզբնավորումից մինչև Կիլիկիայի ծաղկման շրջանը։1Koriun, The Life of Mashtots (Vark' Mashtots'i), մոտ 440-ականներ — հայերեն առաջին ինքնուրույն գրական երկը և այբուբենի ստեղծման հիմնական սկզբնաղբյուրը:

Մատթեոսի Ավետարանի սկիզբը 1193 թվականի Կիլիկիայի Ավետարանում (Walters Art Museum, W.538). խոշորացված զարդագիրն ու ճակատազարդը տեքստի առաջին տառերը վերածում են զարդանախշի, իսկ լուսանցքային զարդերի մեջ պատկերված են թռչուններ:Gospels (W.538), Opening of Matthew, Cilicia, 1193 · Walters Art Museum · CC0

Ո՞վ է ստեղծել հայոց այբուբենը, և որտեղի՞ց գիտենք դա

Հայոց գիրը ստեղծվել է մոտ 405 թվականին վանական ու գիտնական Մեսրոպ Մաշտոցի կողմից՝ Սահակ Պարթև կաթողիկոսի աջակցությամբ: Այս իրադարձության բացառիկ վավերականությունը պայմանավորված է նրանով, որ Մաշտոցի աշակերտ Կորյունը գրի է առել նրա կենսագրությունը՝ «Վարք Մաշտոցի»-ն, որը հայերենով ստեղծված առաջին ինքնուրույն գրական հուշարձանն է: Կորյունը նկարագրում է ուսումնասիրությունների ու որոնումների նպատակադրված ընթացք, ճանապարհորդություններ՝ գոյություն ունեցող գրային համակարգերին ծանոթանալու համար, և հայերենի հնչյունական համակարգին ճշգրիտ համապատասխանող տառերի ստեղծում. սա լեզվաբանական ու աստվածաբանական նախագիծ էր, այլ ոչ թե էզոթերիկ:2Մաշտոցը ստեղծել է գիրը մոտ 405 թ. Սահակ կաթողիկոսի հետ. Կորյունը նկարագրում է հնչյունաբանական / լեզվաբանական / աստվածաբանական գյուտ: — Koriun, The Life of Mashtots (անգլ. թարգմ.՝ armenianhouse.org); հաստատվում է Britannica, “Armenian alphabet” հոդվածով:

Երկաթագրից մինչև ձևավորված գիր

Հայոց բնօրինակ գիրը երկաթագիրն է՝ վեհաշուք մեծատառը, որն օգտագործվել է հայ դպրության հենց սկզբից: Այն մնաց որպես մագաղաթյա սրբազան մատյանների հիմնական գիր մինչև 12-րդ դարի կեսերը, որից հետո պահպանվեց որպես ցուցադրական կամ վերնագրային գիր, մինչդեռ ավելի հոծ ու սեղմ շղագիրը՝ բոլորգիրը, դարձավ բնագրային հիմնական տառատեսակ: Նույնիսկ որպես պարզ գրություն, դրանք մշակված ձևեր էին՝ համաչափության ու կշռույթի հստակ զգացումով. դրանք մինչ օրս կիրառվում են մոնումենտալ արձանագրությունների համար:3Երկաթագիրն օգտագործվել է 5-րդ դարի սկզբից, գերիշխել է մագաղաթյա մատյաններում մինչև ~12-րդ դարի կեսերը, ապա դարձել ցուցադրական/վերնագրային գիր. ավելի ուշ՝ բոլորգիր շղագիրը: — Manual of Armenian Codicology and Palaeography, Bodleian Libraries, Univ. of Oxford.

Երբ տառերը դարձան զարդանախշ

Հայկական մանրանկարչությունը սկզբնավորվեց այբուբենի ստեղծումից անմիջապես հետո, երբ 5-րդ դարում տարբեր գավառներում հիմնվեցին գրչության կենտրոններ: Վաղ շրջանից գրիչները տառերն օգտագործում էին կառուցվածքայնորեն որպես զարդանախշ՝ խոշորացված, զարդարուն սկզբնատառով սկսելով գիրքը կամ նշելով բաժանումը, իսկ լուսանցքային զարդերով ազդարարելով նոր հատվածը: Ռահվիրա արվեստաբան Սիրարփի Տեր-Ներսեսյանը (Sirarpie Der Nersessian) նկատել է, որ այս լուսանցքազարդերից մի քանիսը նմանակում են գորգերին՝ ընդհուպ մինչև դրանց հանգուցավոր ծոպերը, որտեղ շրջանաձև մեդալիոնները եզերում են թռչուններին: Տառը երբեք սոսկ հնչյուն չէր. այն նաև նկարչական հարդարման ինքնուրույն տարածք էր:4Մանրանկարչությունը սկսվել է այբուբենից անմիջապես հետո (5-րդ դ. սկիզբ). մեծացված զարդարված սկզբնատառեր + լուսանցքային ձևավորում. լուսանցքային զարդանախշերը կարող են նմանակել գորգերին՝ թռչուններին եզերող շրջանակներով: — S. Der Nersessian, Armenian Manuscript Illumination; Bodleian Manual of Armenian Codicology and Palaeography.

Խորան նույն 1193 թվականի Կիլիկիայի Ավետարանից (Walters Art Museum, W.538). զարդարուն կամարը, լուսանցքային թռչուններն ու ծաղկած ծառերը ցույց են տալիս, թե ինչպես են հայ գրիչները էջի կառուցվածքն ինքնին վերածել հարդարանքի:Gospels (W.538), Canon Table, Cilicia, 1193 · Walters Art Museum · CC0

Թռչնագիրը

Այս նորամուծություններից ամենատպավորիչը թռչնագիրն է: Խիստ երկրաչափական հիմքի վրա տառի գծերը փոխարինվում են թռչունների (երբեմն՝ ձկների) մարմիններով, վզերով ու կտուցներով, այնպես որ ամբողջ բառը վերածվում է փոքրիկ երամի: Սա հայկական մատյանների զարդագրային տեսակներից մեկն է՝ բուսական ու կենդանական սկզբնատառերի կողքին: Ցուցադրական տառն ու նկարազարդված էջն իրենց գագաթնակետին են հասնում կիլիկյան արքայական ձեռագրերում:5Թռչնագիր. տառեր, որոնք ձևավորված են որպես թռչուններ (երբեմն ձկներ) երկրաչափական հիմքի վրա — հայկական զարդագրերի տեսակներից մեկը: — Armenian calligraphy scholarship (armenia.travel; Bodleian palaeography on the erkat'agir base).

Ճոխ զարդագրերով հայկական մատյանի բարձրագույն օրինակը Հեթում Բ թագավորի Ճաշոցն է՝ ավարտված 1286 թվականին (այժմ՝ Մատենադարան, ձեռ. 979): Սա իր ժամանակաշրջանի ամենահարուստ նկարազարդված հայկական ձեռագիրն է՝ ավելի քան երկու հարյուր մանրանկարով, առատ զարդագրերով ու լուսանցազարդերով: (Այն երբեմն մոտավոր կերպով կապում են մեծ մանրանկարիչ Թորոս Ռոսլինի անվան հետ, սակայն Ռոսլինի փաստագրված գործունեությունն ավարտվում է տասնամյակներ առաջ. Ճաշոցը Կիլիկիայի ավելի ուշ շրջանի վարպետի գործ է):6Հեթում Բ թագավորի 1286 թ. Ճաշոցը = Մատենադարան MS 979. ժամանակաշրջանի ամենաճոխ նկարազարդված հայկական ձեռագիրը (200+ մանրանկար), առատ զարդարուն սկզբնատառեր: Հեղինակը Թորոս Ռոսլինը ՉԷ (գործել է 1256–1268 թթ.): — Wikimedia Commons / Yale (Mat. Ms. 979); Wikipedia, “Armenian illuminated manuscripts”.

Հեթում Բ-ի Ճաշոցի տիտղոսաթերթը, 1286 թ. (Մատենադարան, ձեռ. 979). ժամանակաշրջանի ամենաճոխ պատկերազարդված հայկական ձեռագիրը, որտեղ սկզբնական ճակատազարդն ու զարդագիրը վերածված են զուտ զարդանախշի:Lectionary of Hethum II, title page, 1286, Matenadaran MS 979 · 13th-century Cilician artist · Public domain

Ինչ չեն նշանակում տառերը. մերժելի թյուրասացություններ

Տարածված երեք պնդում հարկ է մի կողմ դնել: Առաջինն այն է, թե իբր Մաշտոցն է ստեղծել թռչնագրերը 405 թվականին. դա այդպես չէ, թռչնագիրը շատ ավելի ուշ շրջանի զարդագրային զարգացում է: Երկրորդ՝ թե իբր բնօրինակ երկաթագիր տառերի ձևերը նախագծվել են համաստեղությունները, կենդանակերպը կամ սրբազան երկրաչափությունը ծածկագրելու համար. երրորդ՝ թե իբր թռչնագրերը թաքցնում են ալքիմիական կամ էզոթերիկ կոդեր: Այս վարկածներից և ոչ մեկը չունի որևէ գիտական հիմնավորում: Կորյունը՝ միակ համարյա ժամանակակից վկան, նկարագրում է լեզվաբանական գյուտ՝ հայերենի հնչյունական համակարգին համապատասխանելու համար, իսկ արվեստաբանները թռչնագրերը դիտարկում են որպես քրիստոնեական և դեկորատիվ մոտիվներ, այլ ոչ թե ծածկագիր:7Ոչ մի գիտական աղբյուր չի հաստատում թռչնագրի ստեղծումը 405 թ., երկաթագրի «համաստեղություն/կենդանակերպ/սրբազան երկրաչափություն» ձևավորումը կամ «ալքիմիական թռչնային ծածկագրերը»: Կորյունը նկարագրում է լեզվաբանական գյուտ: — Koriun, Life of Mashtots; Bodleian palaeography manual; negative finding (this-session verification).

Հաճախ տրվող հարցեր

Ո՞վ է ստեղծել հայոց այբուբենը և ե՞րբ:
Մեսրոպ Մաշտոցը, մոտ 405 թվականին՝ Սահակ Պարթև կաթողիկոսի աջակցությամբ: Այս մասին գիտենք նախևառաջ նրա աշակերտ Կորյունի «Վարք Մաշտոցի» երկից, որը հայերենով գրված առաջին ինքնուրույն գրական հուշարձանն է:
Ի՞նչ է թռչնագիրը:
Թռչնագիրը հայկական զարդագիր է, որտեղ յուրաքանչյուր տառի գծերը կազմված են թռչունների (երբեմն՝ ձկների) մարմիններից՝ խիստ երկրաչափական հիմքի վրա. այն ձեռագրերում կիրառվող զարդագրային տեսակներից մեկն է:
Արդյո՞ք Մաշտոցն է հնարել թռչնագիրը 405 թվականին:
Ոչ: Այբուբենը, որը Մաշտոցը ստեղծեց մոտ 405 թվականին, պարզ երկաթագիրն էր: Զարդագրային ու կենդանակերպ ձևերը, ներառյալ թռչնագիրը, հասուն հայկական ձեռագրարվեստի շատ ավելի ուշ շրջանի զարգացում են:
Արդյո՞ք հայոց տառերը նախագծվել են համաստեղությունների կամ սրբազան երկրաչափության հիման վրա:
Դրա համար չկա որևէ գիտական հիմնավորում: Կորյունը նկարագրում է լեզվաբանական գյուտ՝ հայերենի հնչյուններին համապատասխանելու համար, իսկ զարդագրային ձևերը դիտարկվում են որպես քրիստոնեական ու դեկորատիվ մոտիվներ, այլ ոչ թե թաքնված աստղագիտական կամ էզոթերիկ ծածկագիր: